odpoczynek i chwile totalne

Kilka postów temu pisałam Wam o trybie życia "ciągłego biegacza". Ta intensywność poszła już w zapomnienie, ale nadal jestem jedną z tych osób, która nie umie odpoczywać biernie. Nie potrafię położyć się i leżeć. Nawet jak zmuszę się do leżenia cały czas myślę o tym, co za chwilę zrobię, więc po 5 minutach wstaję. Od jakiegoś czasu mój organizm domaga się odpoczynku, więc staram się zmienić swoje podejście i tworzę atmosferę: rozkładam leżak, robię kawę, biorę gazetę... uśmiecham się pod nosem pisząc to, ale to męczarnia :) wniosek: odpoczywanie to sztuka! W najbliższych dniach będę próbować dalej, więc nastrajam się odpowiednio. Dzisiaj pod wpływem wiosennych kolorów w Art-piaskownicy.

Próby relaksu opisanego powyżej odbyły się w lany poniedziałek. Myślałam, że brzuch napełniony świątecznymi przysmakami dociąży moją grawitację i będę leżeć, jednak pstrykanie zdjęć i gotowanie żurku okazało się silniejsze. Dodatkowo niemożność leżenia podwaja swoją moc na wsi, gdzie zawsze jest coś do zrobienia :)

Jak widzicie kawałek świąt udało nam się spędzić w Dworzysku. Wiosna w pełni, las pięknie kwitnie, przyroda zapiera dech w piersiach, najchętniej nie wracałabym do miasta. Te chwile kiedy siedzę przy ognisku, kiedy spaceruję po morzu zawilców, kiedy rano budzą mnie ptaki, to moje chwile totalne. To momenty, w których czuję idealną harmonię, czuję że jestem na swoim miejscu idealnie zgrana z wszechświatem. W grudniu zrodziła się myśl, żeby te momenty jakoś uwieczniać. W styczniu wybrałam notes. W lutym w "Zwierciadle" przeczytałam felieton Pauliny Przybysz "Momenty totalne", gdzie znalazłam myśl przewodnią: "Dobrze wiedzieć, że te dni nie schodzą na gonieniu czegoś, co kiedyś będzie docelowe. Total jest teraz." W marcu wpadłam na pomysł jak te chwile przechowywać. W tym tygodniu włożyłam pierwsze dwa momenty w słoiki. I tak oto prezentuję Wam mój osobisty kierunkowskaz i poprawiacz humoru.

Dwie chwile, jedna po drugiej, dzień i wieczór. Pisałam niedawno o porankach na wsi, dzisiaj na koniec pokażę Wam wtorkowy.
Pakuję książki i gazety, trzymajcie kciuki za bierne odpoczywanie ;)
Słonecznego początku maja.
u. >I<

wiosna w ogrodzie

Scrapowania nie było, za to obudziliśmy lawendę, ale to temat na oddzielny post. Ostatnio pokazałam Wam  kawałek naszej leśnej wiosny, dzisiaj będzie wiosna w ogródku. Prace porządkowe pełną parą, grabienie, sadzenie, grabienie, sadzenie... Dzisiaj pierwszy raz poczułam jak dużo udało nam się zrobić w zeszłym roku. Sadziliśmy różany żywopłot, a do mnie dotarło, że to już kolejny etap. W zeszłym roku o tej porze sprzątaliśmy tony śmieci z podwórka, dzisiaj planowaliśmy jak to podwórko może wyglądać. Śmieci pokazują się już tylko gdzieniegdzie, za to są szafirki, hiacynty i pierwiosnki. 

A to nasz nowy sąsiad. No może nie taki zupełnie nowy, bo pojawił się z pierwszym śniegiem. To sąsiad z prawdziwego zdarzenia! Jest towarzyski, pomocny i ciągle coś pożycza np. rękawiczkę, gorzej z oddawaniem ;)

Kolorowych snów.

u. >I<

poranki

Uwielbiam poranki na wsi.  Zwłaszcza pierwsze wiosenne, kiedy ptaki urządzają takie koncerty, że nie da się spać. Wtedy zaraz po przebudzeniu wybieram się na spacer. Narzucam bluzę na piżamę i wymykam się po cichu. Odwiedzam hiacynty, pierwiosnki, zaglądam  do lawendy, w tle pierwsze nieśmiałe promienie słońca, mgła „wstająca” z nad rzeki i wilgotny zapach ziemi. Mam wrażenie, że cała przyroda zaczyna dzień razem ze mną, aż chce się krzyknąć: „dzień dobry dniu!”. Wracam do domu, rozpalam w piecu, robię herbatę w jednym z ulubionych kubków i planuję, planuję, planuję. W piecu trzaska drzewo, herbata paruje… przeglądam ogrodnicze poradniki i marzę o pięknej wiosennej rabacie. Brak mi zacięcia ogrodniczego. Kwiaty kocham, ale wolę jak rosą „samopas”, dlatego szukam i wybieram gatunki, przy których nie trzeba się za dużo napracować. „Ogród dla leniwych” to zdecydowanie pozycja dla mnie. W moich marzeniach wszystkie gatunki rosną bujnie przy minimalnej opiece...

Tak było w zeszłą niedzielę. Dzisiaj za oknem leje deszcz i wieje wiatr. Idealny dzień żeby nareszcie poscrapować. Mam tyle nowych przydasi i zero czasu. Może dzisiaj...

Pięknego weekendu Wam życzę!

u. >I<

tuż przed wiosną

Po skrapowisku, gdzieś w trasie między Łodzią a Warszawą, wyciagnęłam zakupy żeby wydłubać dziękczynny scrap dla mojego męża. Wiózł mnie w końcu 700 km w dwie strony żebym zakupy papiernicze zrobiła :). Pojawiło się kilka problemów, konkretniej braków: zdjęcia, kleju i nożyczek. Ku mojej nieopisanej radości okazało się, że z męskim samochodem jest jak z damską torebką: zawiera wszystko. Znalazło się zdjęcie, taśma dwustronna i nożyczki :) Po pokonaniu tych trudności scrapowanie w trakcie jazdy było już pestką. 

Przepełniony, dobry weekend za mną. Wraz ze zbliżającą się wiosną wstępuje we mnie świeża energia i siły witalne. Kiedyś trzymały mnie do kolejnej zimy, teraz jest trochę inaczej... chyba się starzeję :). Lubię intensywne dni, funkcjonowanie na pełnych obrotach było dla mnie do niedawna jedynym właściwym. Tryb życia "ciągłego biegacza"  nadawał sens każdej czynności, którą wykonywałam. Z przyczyn przeróżnych ten stan rzeczy się zmienił. Teraz po intensywnym dniu najbardziej lubię wieczór, kiedy mam czas się zrelaksować i wyciszyć. Aktywność w ciągu dnia też nie jest już na 120%. I chociaż na początku przyglądałam się tym zmianom w sobie z lekkim niepokojem dzisiaj Wam napiszę, że dobrze mi z tym! Cieszę się, że znalazłam czas, żeby docenić to co mam teraz, dzisiaj, w tej chwili. Właśnie odpoczywam po bardzo fajnych dniach i cieszę się tym, że odpoczywam. To pierwsza wiosna, która mnie nakręca i zwalnia jednocześnie.

Spokojnej wiosny Wam życzę!

u. >I<

szykujemy się do wiosny

Mój kuchenny parapet zakwitł hiacyntami, tulipanami i niezapominajkami. Były jeszcze bazie, ale kot zjadł :) Uprałam zazdrostki i żeby nie kaszel, który uparcie nie chce mnie opuścić pewnie umyłabym okna. Wiosna! Do Dworzyska jeździmy w każdej wolnej chwili i chociaż wieje jeszcze zimny wiatr, czuć w nim zapach wiosny. Tak wypatrywałam dzisiaj przylaszczek, że zeza mało nie dostałam :) W lesie jeszcze sporo śniegu, ale nareszcie zobaczyłam przebiśniegi. To znaczy, że już najwyższy czas pożegnać zimę! Kontynując zeszłoroczną tradycję organizujemy ognisko z topieniem marzanny. W zeszłym roku było ---> TAK. W tym roku będzie jeszcze lepiej, bo mamy na czym usiąść ;)

Zaproszenie zrobiłam według bardzo fajnej mapki Ibiska. Zajrzyjcie koniecznie do Art-piaskownicy. Eksplozja kolorów odpowiednia do pogody za oknem :)

Wiosennych snów!
u. >I<

 

P.S. A jak zastanawiacie się co robic w sobotę, zajrzyjcie tu: