lawendowe sny cz. V - lawendowy susz

Ten tydzień opanowała lawenda. Podobno zaczynam już nawet roznosić za sobą lawendowy zapach :). Ostatnie w tym roku zbiory, jak do tej pory największe. Lato było mocno deszczowe, w skutek czego nasza lawenda postanowiła przesunąć kwitnienie z początku lata, na jego koniec. Kwitnie tylko część krzaczków, które sadziliśmy w zeszłym roku, jakieś 20 sztuk. Zaczyna do mnie docierać ogrom pracy, który czeka nas jak zakwitnie całe pole – 300 sztuk :). Na dzień dzisiejszy mini manufaktura wygląda tak:

Zdjęć lawendy w różnych fazach obrabiania mam sporo. Dzisiaj napiszę trochę o lawendowym suszu. Sposobów na oddzielenie suchych kwiatków od łodyżek jest podobno wiele. Ja robię to tak:

Wysuszony bukiet lawendy (ciągle związany) zawijam w lnianą ścierkę, wałkuję jak ciasto, dosyć delikatnie żeby nie zmiażdżyć kwiatków. Po chwili takiego „traktowania” kwiatki są oddzielone od łodyżek. Łodyżki trzymam w szczelnym pudełku, wrzucam je do ognia kiedy palimy w piecu, pięknie pachną.

Zastosowań suszonych kwiatków jest wiele. Można wrzucić je do saszetek, które powiesimy w szafie - oprócz zapachu chronią ubrania przed molami. Suszona lawenda jest wykorzystywana do dekoracji i w kuchni, słyszeliście o lawendowym cukrze? Nas w jesienne popołudnia spędzone na podwórku lawenda chroni przed komarami.

A na koniec jeszcze okolicznościowa zmiana tematu. Dzisiaj jest międzynarodowy dzień wegetarianizmu. Miałam w swoim życiu etap „bezmięsny”, bo po prostu mięso mi nie smakowało i czułam, że nie potrzebuje go w swojej diecie. Dzisiaj „bezmięsne” jest lato bogate w warzywno-owocowe smakołyki. Przychodzi jesień i zmieniam dietę, 2-3 razy w tygodniu jem mięso. Nie ukrywam też, że ciężko mi wyobrazić sobie życie bez kulinarnej przyjemności jak tatar czy golonka, więc nie będę Was namawiać, żebyście przestali mięso jeść, to by była hipokryzja :). Napiszę za to co innego: dużo ostatnio czytam i oglądam na temat produkcji żywości, zdecydowana większość tych informacji jest przygnębiająca. Może warto przy okazji dnia wegetarianizmu przyjrzeć się temu co jemy i zastanowić się, czy to co znajduje się na naszym stole jest dla nas zdrowe.

Ciepłego wieczoru.

u. >I<

zaległości gryzą w kości :)

Jakoś mi w maju nie idzie blogowanie. Głównie przez to, że jest ładna pogoda i każdą wolną chwilę spędzamy spełniając nasze wiejskie wizje i potrzeby. Niedługo będę rolnikiem pełną gębą :) A kiedy początkujący rolnik ma znaleźć czas na blogowanie? Od kilku dni nosiłam się z zamiarem poprawy, więc dzisiaj, jak tylko wróciłam do domu, z weekendowym brudem zasiadłam do komputera i oto jestem. Oprócz tego, że rozwijam się w kierunku rolniczym... zostałam kierowcą! Sama w to nie wierzę, ale mam prawo jazdy i samochód :) Teraz dopiero się zacznie.

W Dworzysku ostatnio m.in. odświeżam stare meble. Wymyśliłam sobie do tego decoupage. Nigdy wcześniej nie próbowałam więc jako test wybrałam coś mniejszego, na pierwszy ogień poszły podkładki pod kubki.

Nieoceniona okazała się pomoc Wikusi, która zrobiła swoją własną podkładkę. Całkiem mi się spodobało, chociaż meble okazały się trudniejszym wyzwaniem. Na razie pokażę tylko kawałeczek, bo jeszcze nie skończone, ale jak tylko uporam się ze szlifowaniem, malowaniem, decoupagowaniem... będzie w całości, a nawet przed i po.

W podziękowaniu za decoupagowe porady i użyczone boskie chusteczki z wzorem cebulowym powstał lawendowy zapiśnik. Oczywiście specjalnie dla Asi, która mam nadzieję będzie w nim skrupulatnie notować ph gleby, terminy orania i sadzenia. Bo my baby od lawendy mamy co notować ;)

Mamy już pryzmy i pierwsze lawendowe krzaki. Na szczęście udało się usypać je częściowo mechanicznie, bo perspektywa kopania ręcznego była przerażająca. W tym przypadku sprawdziły się słowa piosenki: "jak dobrze mieć sąsiada", zwłaszcza takiego, który ma większe pojęcie o oraniu od nas i jest chętny do pomocy. Poczynione obserwacje wskazują co następuje: pryzmy spełniają swoją funkcję, bo wszędzie dookoła po deszczu jest mokro, a przy samej lawendzie nie. W tym tygodniu dosadzimy kolejne krzaczki i będziemy obserwować dalej.

A na zakończenie kolejna "nasza" rzecz, która we wsi przybyła - tablica! Już nie jesteśmy nieoznakowaną grupką domów w środku puszczy, mamy tablicę wjazdową z dwóch stron, a w lesie drogowskaz.

Miło mi się tu wróciło po tych prawie 3 tygodniach. 

A teraz idę się szorować.

u. >I<