O choinkach, plantacji i życzeniach.

Choinkę zawsze organizowaliśmy sobie dzień przed Wigilią. Na wsi nie jest to specjalne wyzwanie, bo mamy dużo sosen do wycięcia, więc co roku jedna wędruje do domu i tyle. Ale przywozimy też choinki rodzinie. Do tej pory odbywało się to bezboleśnie, aż tu wczoraj... zajeżdżamy do nadleśnictwa, a tam 10 choinek drapaczków-chabazi. Jedziemy więc dalej. W centrum ogrodniczym jodły kaukaskie i srebrne świerki za kilka stów. Jedziemy dalej. Osiedlowych ryneczków, na których dajesz panu piątaka za dostarczenie drzewka do domu, jakoś w tym roku nie widać. Nie ma wyjścia, jedziemy pod hipermarket. Pod pierwszym 3 choinki, pod drugim 20, ale za świerk 1,50m trzeba wybulić stówkę. Obok jest trzeci, udajemy się tam z nadzieją, że to właśnie tu kupimy dwa upragnione drzewka. Wszędzie olbrzymie znaki obwieszczające światu: duży wybór żywych choinek. Z sześciu dostępnych choinek zdążyliśmy kupić jedną, ludzie kręcący się po placu zarezerwowali pięć pozostałych. Cena była przyzwoita. Przy okazji wymieniliśmy z innymi poszukiwaczami świątecznych drzewek doświadczenia o wyborze, cenach i dowiedzieliśmy się pod który hipermarket nie warto jechać.

Udało nam się upolować w miejskiej dżungli i drugą choinkę, ale zaskoczenie trzyma mnie do dzisiaj. Serio nie spodziewałam się, że w czasach ogólnego dobrobytu może być ograniczony wybór choinek. W sumie to dobrze, bo to oznacza, że wycinają tyle drzewek ile rynek może wchłonąć. A jak jesteś sierotą, która chce kupić choinkę w ostatnim momencie, to masz problem. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz, za dwa tygodnie są święta prawosławne. W naszym regionie obchodzi je zacny procent mieszkańców. Skąd oni biorą swoje drzewka? Jest jakiś drugi rzut? Będę szukać choinek w styczniu.

W związku z powyższym przybywam z dziwacznymi życzeniami świątecznymi: żeby nigdy nie zabrakło Wam choinek ;) Wczorajsza przygoda zapaliła nam żaróweczkę - załóżmy plantację choinek! Taką, na którą będzie można przyjechać całą rodziną, pójść na spacer, wybrać sobie drzewko, ściąć i posiedzieć przy ognisku. Zapraszamy po choinki za sześć lat.

Pięknych Świąt!

u.

O drewnie, różnych fazach i totalnej szajbie.

Miałam w życiu fazy fascynacji przeróżnymi rzeczami. Zaczynając od klocków lego, przez miłość do Leonardo Dicaprio, fazę na punkcie ciemni fotograficznej, na szajbie związanej z harcerstwem kończąc. Każdy z Was na pewno wie o czym piszę, bo każdy miał takie, czy inne fascynacje. Towarzyszą nam od dzieciaka. Czasami trwają tydzień, innym razem lata. Czasami zostają z nami na dobre. Zaczynają się zazwyczaj dosyć nieśmiało, żeby po chwili porwać nas w wir poznania. Lubię ten stan, odkrywania czegoś nowego. 

Teraz mam dwie fazy. Pierwsza to granie na pianinie. Wraca do mnie regularnie od wielu, wielu lat i póki co, nie prowadzi do niczego więcej, niż znajomość kilku podstawowych nut i melodyjek. Zobaczymy na ile kolęd wystarczy mi zapału tym razem :) 

Druga faza, w którą wsiąkam z każdym dniem coraz bardziej, to drewno. Niby nic nadzwyczajnego. Niby nic nowego. Mieszkam w puszczy, drzewa widzę codziennie. Aż tu, któregoś dnia patrzę na drewno opałowe, które zajmuje spory kawał naszego podwórka, i niby patrzę na to samo drewno co zawsze, ale... zaczynam myśleć, kombinować i w efekcie przetwarzać. Wzięło mnie do tego stopnia, że poważnie rozważam piłę jako prezent urodzinowy. "Drewnianą fazę" chwilę przede mną złapał mój małżonek, więc teraz fazujemy się ze zdwojoną siłą. Zapowiada się na totalną szajbę :) Wkrótce pokażę Wam efekty.

Wcześniej jakoś tego nie widziałam, sama nie wiem czemu. Może temu, że drzewo to szeroko pojęte brązy, a za brązami nie przepadam. Za to teraz wszędzie widzę faktury i kolory drewna, które mnie fascynują. Moje zdjęcia są ostatnio głównie "drewniane".

u.

O pierwszym śniegu i trzech dniach bez elektryczności.

Kilka dni temu spadł u nas pierwszy śnieg. Nadal pada. Puszcza wygląda bajecznie. No i w związku z tym taka sytuacja. Wstaję w sobotę rano i widzę jabłonkę, której gałęzie prawie dotykają ziemi. Drzewom jest coraz ciężej, a to oznacza, że lada moment słabsze zaczną się łamać. Jeżeli zaczną się łamać, to pewnie nie będziemy mieli dojazdu i prądu.

Idziemy "na zwiad". W naszym kawałku lasu aż osiem drzew spadło na drogę, a to zaledwie kilkadziesiąt metrów z pięciokilometrowego dojazdu przez puszczę. Małżonek bierze piłę pod pachę i szoruje sprzątać zniszczenia. Ja wracam do domu, gdzie... nie ma prądu :). Dzwonię na pogotowie energetyczne. Sympatyczny głos automatu informuje mnie, że prądu nie będziemy mieli do 19:00. Jest 10:00.

Szybka ocena sytuacji: na szczęście już po śniadaniu i porannych czynnościach "okołociałowych". Bateria w modemie internetowym starcza na jakieś pół godziny. Zasięg telefonu znika od razu. Dom dostosowaliśmy do tego rodzaju niespodzianek. Palimy w kominku, jest kempingowa butla gazowa, woda w butelkach i wychodek vel sławojka (wiadomo, ciężko się przemóc jak mróz szczypie za pośladki, ale mus to mus ;). Jedzenie z lodówki można wynieść do ganku, gdzie jest chłodniej. Światło świec zrobi romantyczny klimat wieczorem. Przeżyjemy.

Co dalej? Trzeba zmienić plan dnia. Nagle okazuje się, że wszystko, co na dzisiaj zaplanowałam ma wtyczkę elektryczkę. Dobra, nie ma tego złego... sięgam po zapasową listę rzeczy do zrobienia, tych, które regularnie odkładam na potem: pranie, prasowanie, sprzątanie... prąd, prąd, prąd... A do tego wszystkiego jest weekend i tańszy prąd, demyt no! Jest jeszcze podwórko... do 15:00 względnie widno, to jest pomysł! Dużo ostatnio pracowałam, nie było czasu na sprzątnięcie obejścia przed zimą. W tym szale myśli zapominam, że przecież są zaspy śniegu i wszystkie doniczki, świeczniczki i inne duperele są pod tymi zaspami. Spokojnie tylko spokój może nas uratować...

Po pierwszych momentach dezorientacji w końcu się zatrzymałam i dotarło do mnie, że przecież mogę robić nic. Lepiej! Mogę robić coś przyjemnego. Mogę np. wleźć pod koc i poczytać książkę. Nie ma prądu - mam idealny argument, który wyciszy mojego wewnętrznego poganiacza (jaki to upierdliwy tyran, mówię Wam).

Jak sobie tak leżałam pod kocem przypomniało mi się, że przecież uwielbiam porządne opady śniegu, które zwalniają nasze tempo. Natura przejmuje kontrolę nad światem i człowieczki mogą sobie wtedy najwyżej popatrzeć na ładne widoki za oknem.

Taaaaak, wszystko fajnie, tylko ile dni można tak żyć? Jeden dzień bez prądu - przygoda. Przedłużona do dwóch dni jest nadal wesołą historią do opowiadania znajomym. Ale co dalej? Pan z elektrowni na nasze pytanie "kiedy będzie prąd?", odpowiada zrezygnowany: "nie wiem, naprawdę nie wiem." Trzeciego dnia tracimy cierpliwość i jedziemy do miasta. Panowie elektrycy zostają naszymi bohaterami tego samego dnia po południu. Słuchamy wiadomości - w Białymstoku i okolicy wciąż 3000 domów nie ma prądu. Po chwili przychodzi sms od rodziciela, że właśnie wyłączyli im światło. Teraz oni zaczynają swoją przygodę. Na szczęście była krótsza :)

Przygoda przygodą, a u nas we wsi są mieszkańcy, którzy dobrze pamiętają, jak Dworzysk został podłączony do elektryczności. I to jest dopiero zatrzymujące. Coś, co dla nas jest standardem, dla nich długo pozostawało w sferze marzeń. Dalibyście radę żyć bez prądu?

u.

Lawenda w KAFFCE.

Wir pracy, o którym wspominałam w poprzednim poście wciągnął nas na dobre. Tempo bez zmian, za to są już pierwsze zmiany namacalne, realne, odczuwalne. O jednym spełnionym planie/marzeniu będzie dziś, ale zacznijmy od początku.

Uwielbiam ludzi z inicjatywą, którzy biorą życie w swoje ręce i spełniają marzenia. Mam to szczęście, że w moim najbliższym otoczeniu  jest trochę takich osób. Jakiś czas temu nasi przyjaciele postanowili otworzyć knajpkę. Droga okazała się długa, kręta i z wybojami, ale od trzech tygodni można wpaść do KAFFKA BISTRO w Białymstoku przy Grochowej na pyszną kawę i ciasto. Za jakiś czas pojawi się menu śniadaniowe i lunchowe.

KAFFKĘ uwielbiam od momentu kiedy zobaczyłam ptaszkowe logo. Byłam przekonana, że powstanie miejsce z klimatem, w którym będzie chciało się przebywać... i nie myliłam się! Wnętrze urządzone ze smakiem, z troską o detale, uśmiechnięta obsługa i przestrzeń, w której nie jedna kreatywna dusza poczuje się jak w domu. Moja radość jest podwójna, bo znalazło się tam miejsce na kawałek naszego DWORZYSKA.

 

Tym oto sposobem spełnienie jednego marzenia przyczyniło się do spełnienia mojego - w KAFFCE można kupić naszą lawendę :) A już jutro zapraszamy na lawendowe babeczki z kozim mlekiem.

To na pewno nie ostatnie wspólnie wyćwierkane słowo i zdjęcie, mamy w głowie już kilka wspólnych projektów.
Póki co KAFFKĘ znajdziecie na facebooku --->kilk.
u.

książki

Mam ich duuuuużo. Przy okazji kolejnych przeprowadzek utwierdzam się, że dużo za dużo. Od jakiegoś czasu zaczęłam się pozbywać tych, do których czuję, że nie wrócę i tych, za którymi nie przepadam. W puste miejsce prawie natychmiast pojawiają się dwie nowe, jak to się dzieje? Ostatnio, przy okazji walentynek, księgozbiór urósł o kolejne 8 sztuk. Trzy dostał mój wybranek, ja aż pięć. I to jakich!

Wracacie do książek z dzieciństwa? Ja bez bicia przyznaję, że mam dwie półki zapełnione literaturą dziecięcą i młodzieżową. Lubię czasami wracać w dziecięcy świat wyobraźni, a książki sprawdzają się w tym wypadku idealnie, działają jak wehikuł czasu. Najlepiej, jeżeli jest to, to samo wydanie, albo przynajmniej te same ilustracje.

Kiedy zobaczyłam ten komplet "Ań" zaniemówiłam. Płócienne okładki, pożółkły papier, ilustracje dokładnie takie jak w serii, którą ma moja mama. Próbowałam zresztą przechwycić tamte wydania, niestety bez skutku. Zaczynam kompletować swoje. Póki co nie wiem nawet ile części było wydane w tej formie. Ciężko znaleźć brakujące, te książki mają ponad 60 lat.

Prezent walentynkowy dla lubego (też z dziedziny literatury młodzieżowej) zaopatrzyłam w sercowe zakładki zrobione z gazety. Jak je wykonać dowiecie się tu---> klik.

Wracam do książek.

Dobrej nocy.

u. >I<

2o13 Łelkam!

Nadejszła wiekopomna chwila - czas na kilka zdań podsumowania w świecie blogowym. Nie wróciłam jeszcze w pełni do siebie po sylwestrowych szaleństwach, wiec postaram się pisać prostymi zdaniami, aby uniknąć niejasności wynikających z potencjalnego nie zrozumienia tekstu ;). Rok 2012 zakończyłam z liczbą 111 postów i taką samą liczbą podglądających mnie oficjalnie na bloggerze. Mieliśmy ze sobą wirtualny kontakt prawie co trzy dni. Dla mnie to bardzo często, za co dziękuję i uśmiecham się do Was od ucha do ucha. Ten rok, w porównaniu do poprzednich, silnie zachwiał proporcje poruszanych przeze mnie tematów. Mało pisałam o życiu na wsi, z bardzo prostego powodu - remont. To taki stan kiedy 80% swojego czasu poświęca się na tematy budowlane. Przez pozostałe 20% kiedy niby zajmujesz się innymi rzeczami i tak analizujesz w głowie kolor ścian, fakturę terakoty, głębokość parapetów itd. Wszystko po to, aby stworzyć sobie optymalnie wygodne warunki do życia. Pisanie o tym na blogu byłoby dla mnie nieco masochistycznym przedsięwzięciem. Starałam się tu choć na chwilę odsapnąć. Efekt przełożył się na scrapy, których powstało w tym roku też pewnie coś koło 111. Ten stan rzeczy zawdzięczam głównie dziewczynom z ILS, które robią 200% normy tworząc kolejne kolekcje, zanim zdążę zrobić wszystko co zaplanowałam z poprzednich ;). W 2013 roku już szykuję się do nowych scrapowych projektów, ale planuję też wrócić do wiejskich korzeni. Zatęskniłam za pisaniem o Dworzysku. Remont realnie dobiega końca. Wszystko obfotografowywałam i bardzo chętnie porównam stan początkowy z końcowym. Przed nami najprzyjemniejsza część - ostatnie muśnięcia, dodawanie szczegółów i szczególików. No i oczywiście kolejne plany... remontowowo-budowlane. Taaa, mamy tam jeszcze kilka budynków do przerobienia :)

Zdjęcia nie moje, ale robione z mojego balkonu, więc nie czuję wstydu, wstawiając je bez pytania właścicielki o zgodę ;) Lejdi :***  

 

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku! Życzę Wam żeby 2013 przyniósł super motywujące wyzwania, żeby było ciekawie, żeby było pięknie i żebyście czuli się kochani.

u.>I<

AromaScrap

Kolejny odcinek re-scrapowych zmagań. Dziś pod obróbkę poszła kofeina pod postacią kawy lub herbaty. Ja zdecydowałam się na mieloną kawę, w skutek czego scrap roztacza przyjemny zapach.

papier bazowy: ILS, Tis The Season
dodatki: kawa mielona, brokat, nitka, Prima, ILS, SODAlicious, Dekoracyjna Taśma, ATD

Zima, prawie idealna, nastała. Chciałabym Wam to pokazać, ale cały czas sypie. Na drogach wokół naszej puszczy ustawiły się kikudziesięciokilometrowe kolejki TIRów i innych pojazdów. Na szczęście mamy jeszcze jeden skrót, którego póki co, nic nie toruje. Drogi we wsi nie ma. Sąsiedzi uzbrojeni w ciągniki starają się żeby była, ale po kilku godzinach wiatr i tak robi swoje. Okazuję się, że wobec potęgi przyrody wszyscy jesteśmy równi i musimy sobie pomagać, bo inaczej po prostu nie damy rady. Służby miejskie rozwożą ciepłe napoje kierowcom, którzy stoją w kolejce do granicy, sąsiad wyciąga nas z mega zaspy, my podwozimy innego sąsiada do miasta, sąsiadka wiezie dzieciaki do szkoły. Tak wygląda idealna zima na wsi. Idealna pogodowo i nie tylko.
Macham do Was z zaspy do połowy drzwi samochodu :)
u. >I<

mroźno

Po dwóch letnich scrapach, nadszedł czas powrotu do tematyki bardziej adekwatnej do pory roku. Od soboty sypie u nas non stop. Wiatr hula, przenosi śnieg z pól na drogę, w skutek czego już jej właściwie nie widać. Termometr ustawił się poniżej 0 i chyba się zepsuł, bo od kilku dni nic się nie zmienia. Jest pięknie i mroźno, brakuje tylko słońca i byłaby idealna zima.

papier bazowy: ILS, Pops of

dodatki: ILS, SODAlicious, Dekoracyjna Taśma, Scrapki.pl, farby akrylowe, akwarele, folia aluminiowa, brokat, gazeta, opakowanie po świeczkach

Scrap zrobiony w mroźnym zestawie kolorystycznym, który gości w tym miesiącu na blogu ILS --->klik. Bardzo lubię zdjęcie, które jest na tym LOsie. Słabo je widać, więc wrzucam je jeszcze w powiększeniu. Tak właśnie wygląda moja zima idealna.:)

W związku z utrzymującym się mrozem aktywowaliśmy "bar pod szyszką". Goście już ustawiają się w kolejce. 

Czekam już tylko na moment kiedy przed kominkiem pojawi się kanapa, a ja w taką niedzielę jak dziś nie będę musiała z niej wstawać :).

Z życzeniami leniwej niedzieli i idealnej zimy,

u. >I<

świat przez pryzmat remontu i auta

Dziś kolejna odsłona art-journala inspirowanego sztuką. Tym razem Antilight wrzuciała na tapetę Gustava Klimta. Więcej dowiecie się z jej bloga --->klik. A to obraz, który miałyśmy zinterpretować.

 źródło

Przy okazji tego wyzwania przekonałam się jak bardzo remont rzuca mi się na mózg. Wiecie na co zwróciłam uwagę w pierwszej chwili, kiedy zobaczyłam ten obraz? "Kafelkowy" fragment w prawym górnym rogu. Kafelkowy dosłownie, bo dokładnie taki był wzór kafelków, które rozważałam do łazienki. Wybór padł ostatecznie na inne, ale najwyraźniej tamte ciągle są gdzieś w mojej głowie. Dalej poszło już falą: a może ten fragment nadawałby się na wzór tapety, zasłony, obicia kanapy? Postanowiłam nie walczyć i dać się ponieść. Skutkiem czego mój wpis do art-journala jest o 4 wzorach podpatrzonych u pana Klimta.

Tu znajdziecie interpretacje dziewczyn: Lejdi --->klik, Anti --->klik, Noomiy --->klik.

Wystarczy o sztuce z podejrzanej perspektywy remontu. Drugą część posta kieruję do użytkowników czterech kółek. Chcę Wam się dziś pochwalić, bo rozpiera mnie duma. Ale po kolei. Nie przepadam za samochodami. Z różnych powodów, większych i mniejszych, nie czuję "wiatru we włosach" kiedy kieruję. Nie mam też specjalnej radości jadąc jako pasażer. Staram się pracować nad swoim samochodowym stosunkiem, bo mam w domu automaniaka. Plusy bycia w zasięgu tego gatunku są takie, że nie muszę przejmować się naprawami, zmianami, przeglądami i wszystkimi innymi -ami. Minusów właściwie nie ma. No może to, że nie zawsze jestem w temacie. Czasami chłopaki "rzucą" do siebie jakąś tajemniczą liczbę i na ich twarzach rysuje się pełne zrozumienie drugiej strony oraz auta, ja pozostaję zielona. Mój prywatny automaniak postanowił wykorzystać swoje hobby w innym kierunku i zaczął pisać, i to dla kobiet :). Ja jestem już "kupiona", zwłaszcza, że w pierwszym tekście wspomniana jest "piękna żona". Nie przedłużając zapraszam Was na pierwszy felieton mojego męża dla Autopolek --->klik. Portal różowy, babski, więc na pewno znajdziecie tam coś dla siebie :).

Lubicie samochody?

u. >I<

krwawy poniedziałek

Wczoraj pokazałam Wam swoją niedzielę, dziś będzie wspomnienie poniedziałku. Nie planowałam zdradzać szczegółów tego dnia, ale ponieważ Lejdi obwieściła już światu (klik) szczegóły mojej natury pełnej gracji, postanowiłam się przyznać. Faktycznie było krwawo. Mam podejrzenie, że gospodyni planowała na mnie zamach. Pułapek było wiele, ale dowodów nie mam, więc pozostaje mi satysfakcja ze zdemolowanej łazienki ;). Po przejściach medycznych z przyjemnością dorwałam się do scrapowych zapasów Lejdi. Też tak macie, że jak wszystko jest nowe, to nie wiecie za co się zabrać? Maska napisowa oczywiście obowiązkowo, ale co dalej... Moje szybkie scrapowanie na odreagowanie przyniosło efekt następujący:

papier: 7 Dots Studio

dodatki: SODAlicious, Wycinanka, akwarela...

Donoszę, że stopa ma się całkiem nieźle. Nie ustaliłyśmy jeszcze czy kolejne odwiedziny są wskazane.

Kreatywnego wieczoru,

u.>I<

w lesie

Las kocham od zawsze. Drzewa dodają mi energii. Głęboki oddech zrobiony na leśnym spacerze relaksuje mnie od stóp po czubek głowy. Piję sok z brzozy, robię syrop z sosnowych pędów, zbieram kasztany, jarzębinę i inne cuda do dekoracji. Nałogowo wącham sosnową żywicę :). Wiem, jak to brzmi, ale tak objawia się moja miłość do drzew i nic na to nie poradzę, myślcie co chcecie ;). Zapach sosen z Puszczy Knyszyńskiej to jedno z moich najmilszych aromatycznych wspomnień z dzieciństwa. Odkąd pamiętam jeździłam do lasu z rodzicami, potem z harcerzami i tak mi zostało do dziś. Naturalny więc, okazał się kierunek, który jakiś czas temu obraliśmy - zamieszkać w lesie na stałe.

papier bazowy: ILS Tis The Season
dodatki: ILS, Prima, ATD, farba akrylowa, akwarele, nitka, cienkopis

Na blogu ILS nowy temat miesiąca - w lesie --->klik. Dziewczyny rzuciły go chyba z myślą o mnie :). 

Lecę się pakować, od jutra mini urlop :). 

u. >I<

listopadowe kolory

Jak mijają Wam listopadowe wieczory? Zerknijcie na nowe zestawienie kolorów na blogu ILS --->klik. Już lekko mroźne, ale jeszcze jesienne. Bardzo przyjemny zestaw do scrapowania w wolnej chwili.

papier: ILS
dodatki: ILS, Dekoracyjna Taśma, ATD, akwarele, nitki

Ogłoszenie, status: istotne. Pewnie wszyscy powoli zaczynacie myśleć o świętach. Zanim wpadniecie w wir przygotowań może znajdziecie chwilę, żeby dołączyć się do akcji kartki dla mieszkańców Niegowa? Więcej informacji znajdziecie na blogu Kaczki --->kilk. Urzekła mnie szczerym, naturalnym i dowcipnym opisem podopiecznych i akcji. Już się zastanawiam do kogo wyślę kartki.

Jeżeli Was też chwyci rozpowszechniajcie!

u. >I<

Mondrian w art-journalu

Zgodnie z zapowiedzią lecimy dziś z pierwszym tematem. Z przyjemnością zapraszam Was do zapoznania się z propozycją inspiracji i naszymi interpretacjami.

źródło

Na pierwszy ogień wybrałam obraz: kompozycja z czerwonym, niebieskim i żółtym. Autorem jest Piet Mondrian (1872-1944), holenderski malarz, twórca neoplastycyzmu (kierunek abstrakcyjno-geometryczny w malarstwie). Przez pierwsze 20 lat malował głównie pejzaże Holandii. Potem motywy czerpane z natury zaczął przekształcać  w geometryczne schematy. Stopniowo odrzucał linię krzywą, konstruował kompozycje złożone z pionów i poziomów (posługiwał się linijką i ekierką). Kolorystykę ograniczył do trzech zasadniczych kolorów – żółtego, czerwonego i niebieskiego oraz tzw. nie-kolorów: białego, szarego i czarnego. Tworzył w Holandii, Paryżu, Londynie i Nowym Jorku.

Znajdziecie wiele stron www z informacjami o jego życiu i twórczości. Ja wybrałam dla Was kilka ciekawych zdjęć. Zobaczcie jak duży wpływ Mondrian wywarł na współczesną architekturę, modę i design.

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

źródło

Jak widzicie możliwości i pomysłów jest całe morze. Teraz przyszedł czas na moją journalową interpretację. Trochę na przekór regularnej kompozycji.

Zobaczcie co stworzyły Lejdi --->klik, Antilight --->klik, Noomi --->klik.

Pozdrawiam Was poniedziałkowo,

u. >I<

P.S. Zajrzycie dziś koniecznie na blog Sen Mai, właśnie zaczął się projekt "szczęśliwa 13".